अध्यन गर्न रूस गएका नेपाली युवाहरु ज्यानै जोखिम पारी अग्रपंतिको लड़ाकू बन्ने बाध्यता किन आयो ?

 🇳🇵 "ज्यानको जोखिमा स्वाभिमान — रूस पुगेका १७२९ नेपाली युवाहरू"

✍️ एक मौन चित्कार, एक साझा प्रश्न

रूस–युक्रेन युद्धले संसार हल्लायो। तर त्यस युद्धले नेपालका कुनाकाप्चा पनि हल्कायो — त्यो तब, जब थाहा भयो कि १७२९ जना नेपाली युवाहरू अध्ययन र रोजगारीको नाममा युद्धग्रस्त भूमिमा पुगेका छन्।

हामी सबैले एकपटक आत्मालोचना गर्नु आवश्यक छ —

यति कठोर निर्णय गर्न युवालाई बाध्य बनाउने त के कारण हो?

र, यसको दोष को–कोको काँधमा कति–कति बाढिनुपर्ने हो?

🔍 दोषी को?

👪 परिवार:

"परदेश जान्छु", भनेर जब एक छोराले भन्यो —

त्यतिखेर आमाले आँखाको आँसु लुकाएर सहमति दिइन्,

बुवाले ऋण उठाएर टिकट काटिदिए।

किन?

किनकि उनीहरूलाई लाग्यो —

"कम्तिमा घर चल्छ, भाइको स्कुल फी त तिर्छ।"

दोष — प्रेमले आँखा चिम्लिएको निर्णय।

🏘️ समाज:

हामीले नै बनायौं यस्तो समाज —

जहाँ नोकरीको मापदण्ड:

"कतै बाहिर गयो? कति कमायो?"

जहाँ युवाको आत्ममूल्यांकन पैसा र पदले नापिन्छ,

र 'घाँस काटेर भए पनि विदेश जा' भन्ने प्रेरणा दिइन्छ।

दोष — समाजले थोपरेको मूल्य मान्यता।

🏛️ देश, नीति र नेतृत्व:

अर्को राष्ट्रको युद्धमा

हाम्रो राष्ट्रका नागरिक मरे...

तर यहाँका नीतिनिर्माताहरू

भन्छन् — "हामीलाई थाहा छैन, अनुसन्धान गरिन्छ।"

कसैले प्रश्न गरिदिँदैन — किन गाउँमा रोजगारी छैन?

किन शिक्षित युवक धान रोप्न लाज मान्छ?

किन गाउँमा अस्पताल छैन, इन्टरनेट छैन, उद्योग छैन?

दोष — राज्यको मौनता, योजनाको अभाव, र नेतृत्वको अकर्मण्यता।

💔 यो केवल संख्या होइन, १७२९ वटा सपना हुन्।

👉 यिनीहरूका ससाना भाइ–बहिनीहरूको आशा

👉 बुवाआमाको आँखामा सजिएका सपना

👉 गाउँको खाली खेत, रित्तिएको पाठशाला

यी सबै **त्यही एउटै कारणले क्रस हुँदैछन् — “एक दिन कमाएर फर्कन्छु" भन्ने आशामा।”

🔊 अब प्रश्न उठाउन जरुरी छ:

🔹 के हाम्रो देश योभन्दा राम्रो बनाउन सक्दैन?

🔹 के युवालाई यही देशमै कमाउने, बाँच्ने, बुढेसकालसम्म टिक्ने अवसर दिन सकिन्न?

✊ यदि हामी अझै मौन बस्यौं भने,

अर्को पटक संख्या १७२९ होइन, १०,००० नहोला भन्न सकिन्न।

📢 अब समय आएको छ — जिम्मेवारी बाँड्ने मात्र होइन,

दृष्टिकोण, नीति, र प्राथमिकता नै फेरिने।

📌 युवाहरूको भविष्य विदेश होइन, आफ्नै गाउँ बनोस्।

📌 शिक्षा, स्वास्थ्य र स्वरोजगार गाउँमै उपलब्ध होस्।

📌 युवाको आँटलाई युद्ध होइन, उद्यममा बदलौं।

🕯️ हामी शोक व्यक्त गर्छौं — तर शोकबाट शसक्त कदमतर्फ लागौं।